Leuk om te weten.
Een contrastmiddel is een chemische stof die in het lichaam wordt gebracht, meestal via een bloedvat of in het ruggenmergkanaal.
In combinatie met een diagnostisch beeldvormend apparaat, zoals de CAT scan (CT) of de conventionele röntgenfoto, wordt de zichtbaarheid van het te onderzoeken gebied vergroot. Dit bevordert de nauwkeurigheid van de diagnose. Voorbeelden van zulke onderzoeken zijn intraveneus pyelogram (IVP), urogram, angiogram en myelografie.

Net zoals andere medische technieken, hebben contrastmiddelen zich ontwikkeld door de tijd en worden zij momenteel onderverdeeld in twee groepen, gebaseerd op hun electrochemische eigenschappen. De groepen worden ionisch en niet-ionisch genoemd. Niet-ionische middelen zijn relatief veiliger dan ionische contrastmiddelen. Daarbij is de kwaliteit van de foto's wanneer men niet-ionische middelen gebruikt vergelijkbaar met de kwaliteit van onderzoek met ionische middelen, zodat er voor de arts geen verlies van diagnostische nauwkeurigheid is.
Men kan zich afvragen waarom ionische contrastmiddelen nog steeds gebruikt worden. Dit is een economische keuze. Niet-ionische contrastmiddelen zijn, gemiddeld, 8 tot 10 keer zo duur als ionische contrastmiddelen. (Hoewel de kosten die voorvloeien uit de schade die ionische middelen veroorzaken niet worden meegeteld in deze cijfers.)

Omdat een contrastmiddel allereerst zichtbaar moet zijn op een röntgenfoto of een CT scan, heeft het in beginsel eigenschappen die schadelijk zijn voor de gezondheid. Daarbij worden contrastmiddelen veelal ingebracht in de meest kwetsbare gebieden en organen van het menselijk lichaam (zoals bloedvaten door het hele lichaam en tussen de hersenvliezen). Het is daarom geen verrassing dat het gebruik van contrastmiddelen allerlei soorten 'ziekten' heeft veroorzaakt en nog steeds nieuwe slachtoffers maakt, als gevolg van bijwerkingen. Andere bijwerkingen als gevolg van contrastmiddelen, die 'anafylactische reacties' genoemd worden, kunnen ernstig en acuut zijn. Voorbeelden hiervan zijn hevige schommelingen van de bloeddruk en veranderingen in de functie van hart, nieren, ademhaling en hersenen.
De reacties kunnen uiteenlopen van mild tot zeer ernstig.
Ernstige reacties zijn medische noodgevallen en het is geheel niet ondenkbaar dat er tijdens een onderzoek geen rekening gehouden wordt met deze mogelijkheid en het ziekenhuis niet voorbereid is.

bron : http://www.nvsmc.nl/